Το δηλητηριώδες λεοντόψαρο εξαπλώνεται ραγδαία στις ελληνικές θάλασσες, προκαλώντας ανησυχία σε επιστήμονες και αλιείς. Με καταγωγή από τις τροπικές περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας, πέρασε στη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ και, από την πρώτη του εμφάνιση το 1991, έχει πλέον εγκατασταθεί σε Κύπρο, Ελλάδα και Λίβανο, με τους ειδικούς να προειδοποιούν ότι σύντομα θα φτάσει μέχρι την Ισπανία.
Οι λόγοι της ανησυχίας είναι σαφείς: το λεοντόψαρο είναι άπληστος θηρευτής που καταβροχθίζει γαρίδες, καβούρια και μικρά ψάρια, ενώ μπορεί να γεννήσει έως και 2 εκατομμύρια αυγά τον χρόνο. Τα δηλητηριώδη αγκάθια του το καθιστούν απρόσιτο σε φυσικούς θηρευτές, με αποτέλεσμα να εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα, απειλώντας να ανατρέψει ισορροπίες που διαμόρφωσαν τη θαλάσσια ζωή της Μεσογείου για χιλιετίες.
«Είναι το ταχύτερα επεκτεινόμενο εισβολικό ψάρι στον κόσμο», δήλωσε ο θαλάσσιος βιολόγος Τζέισον Χολ-Σπένσερ στην Washington Post, τονίζοντας πως η κλιματική αλλαγή και η αύξηση της θερμοκρασίας των θαλασσών ευνοούν την εξάπλωσή του.
Το ψάρι-απειλή στο τραπέζι
Απέναντι σε αυτήν την «σιωπηλή εισβολή», επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις προτείνουν μια λύση: την κατανάλωση λεοντόψαρου. Στην Κύπρο, δύτες οργανώνουν αποστολές ψαρέματος, ενώ στην Κρήτη και στη Ρόδο το ψάρι αρχίζει να εμφανίζεται σε ψαραγορές και εστιατόρια.
Στην Ελαφόνησο, ο Ιταλός περιβαλλοντιστής Ενρίκο Τόγια οραματίζεται το μικρό νησί ως κέντρο μελέτης και γαστρονομικής αξιοποίησης του είδους. «Αν δεν βάλουμε το λεοντόψαρο στο μενού μας, θα συνεχίσει να καταστρέφει τις θάλασσές μας», επισημαίνει.
Ωστόσο, η αποδοχή του από την τοπική κοινωνία δεν είναι εύκολη. Οι περισσότεροι πελάτες επιμένουν στα παραδοσιακά πιάτα – όπως καλαμάρι και χταπόδι – παρότι τα αποθέματά τους μειώνονται. «Χρειάζεται χρόνος για να συνηθίσει ο κόσμος την ιδέα», παραδέχεται ιδιοκτήτης ταβέρνας στην Ελαφόνησο.
Μια γοητευτική αλλά επικίνδυνη παρουσία
Με τις λευκοπορτοκαλί ρίγες του, τα φαρμακερά αγκάθια και τα πτερύγια που θυμίζουν βεντάλια, το λεοντόψαρο μπορεί να εντυπωσιάζει οπτικά, αλλά πίσω από την ομορφιά του κρύβεται μια οικολογική απειλή. Η εμπειρία της Καραϊβικής, όπου εξαπλώθηκε ανεξέλεγκτα παρά τα μέτρα ελέγχου, δείχνει πόσο δύσκολο είναι να περιοριστεί.
Όπως σημειώνει η ιχθυολόγος δρ Παρασκευή Καραχλέ, «η πιο ρεαλιστική επιλογή για την επιβράδυνση της εξάπλωσης είναι να το τρώμε».
Έτσι, το ψάρι-εισβολέας που απειλεί το θαλάσσιο οικοσύστημα της Μεσογείου ίσως βρει τελικά τη θέση του… στα πιάτα των εστιατορίων, μετατρέποντας μια περιβαλλοντική απειλή σε γαστρονομική ευκαιρία.
newsroom:aegeanlive.gr
